John MacAdam

Jnoh Loudon McAdam miał prawie 60 lat, kiedy podjął się zadania, które uczyniło go sławnym. Ten prowincjonalny szlachcic przez większą część życia był kupcem. W wieku około 45 lat zaczął interesować się drogownictwem. Całymi latami podróżował, pokonując na własny koszt tysiące mil i badając stan dróg. Te obserwacje prowadziły do jednego wniosku: trzeba koniecznie poprawić katastrofalny stan dróg publicznych w Anglii. W 1815 r. został generalnym inspektorem dróg w Bristolu. Wtedy postanowił zastosować w praktyce pewne swoje przemyślenia. Uznał, że większość dróg trzeba przekopać i przerobić, układając 25-centymetrową warstwę z tłucznia kamiennego na płaskim, dobrze osuszonym podłożu. Przewidywał, że koła pojazdów, wciskając kamienie, uczynią nawierzchnię gładką, twardą i łatwą do utrzymania. System McAdama dobrze się sprawdził w Bristolu i wkrótce zastosowano go w całym kraju. Pojawił się nawet nowy termin: makademizacja, w odniesieniu do sposobu budowy dróg.

Montezuma drugi

Zanim Azteków podbili Hiszpanie, przez około 100 lat lud ten władał większą częścią dzisiejszego Meksyku i Ameryki Środkowej. Azteckich władców wybierali przedstawiciele rządu, armia oraz przywódcy religijni. Rządzili oni z pomocą szlachetnie urodzonych doradców. Żyli w luksusie i przepychu, lecz - podobnie jak poddanych - krępowały ich niezwykle surowe rytuały i obyczaje. Władcy byli postaciami tajemniczymi i niedostępnymi, rzadko pokazującymi się swemu ludowi. Montezuma II został królem w 1502 r. Budził powszechny lęk i rządził żelazną ręką. W przeciwieństwie do swego poprzednika obdarzył dużą władzą swoją rodzinę i szlachtę. Odebrał natomiast przywileje innym grupom społecznym, m.in. zamożnej klasie kupieckiej. Za jego panowania wojsko podbiło wiele miast, on sam zaś przejął kontrolę nad ziemiami podległymi Aztekom i osobiście uczestniczył w kilku wyprawach wojennych. W 1519 r. stolicę Azteków Tenoch-titlan zajęli Hiszpanie pod wodzą Hernana Cortesa. Montezuma podporządkował się ich władzy. Niedługo później zginął w czasie wznieconego przez jego lud anty hiszpańskiego powstania.

Henry Moore

Henry Moore urodził się w przemysłowym regionie Yorkshire, w otoczeniu fabryk, szybów kopalnianych i stalowni. Był jednym z ośmiorga dzieci górnika. Gdy miał 11 lat, usłyszał w szkółce niedzielnej o Michale Aniele i wtedy postanowił zostać rzeźbiarzem. Chcąc uniknąć ciężkiej pracy w kopalni, kształcił się na nauczyciela. W czasie I wojny światowej wstąpił do wojska i walczył w okopach na terenie Francji. Zwolniono go ze służby, gdy uległ zatruciu gazem bojowym. Wrócił wówczas do Yorkshire i zaczął nauczać w szkole, ale nie lubił tego zajęcia. Zapisał się więc do Szkoły Sztuk Pięknych w Leeds. Z pasją spędzał przy pracy długie godziny. Potem, po otrzymaniu stypendium z Królewskiego Kolegium Sztuk w Londynie, mógł pojechać do Włoch, by poszerzyć swoją wiedzę na temat rzeźby. Inspirowała go natura: formacje skalne, kamienie, kości, krajobrazy, postaci ludzkie. Nigdy jej jednak nie kopiował, jedynie sugerował podobieństwo. Interesował się rzeźbą afrykańską, prekolumbijską i etruską, doceniając prostotę jej form.

Tagi: czas, sztuka, zachód | Mapa serwisu